Skip to content

Die Ballerina en Die Brandweerman – Deel Twee

March 12, 2014

 Shaun stop sy bike voor die brandweerstasie, gryp sy sak en hol in. Laat, na ‘n lang af-naweek by Sun City, maar uitgerus en reg vir die week.

“Yes kwagga, wat sê jy?” groet hy vir Mike, sy beste vriend en mede vuurvegter, by die storte.

Mike was ‘n yslike man. Gedoop Gentle Giant omdat hy so sterk en gespierd was, maar met die sagste hartjie van al die brandweermanne.

Shaun en Mike het op teenoorgestelde skofte gewerk, Shaun dagdiens en Mike nagdiens, maar dit het hulle nie gekeer om elke moontlike af tydjie saam by die bar te sit en kuier nie. Mike is nou twee jaar getroud en jonger as Shaun, wat nog enkellopend was.

 

“So Shaun, wanneer vra jy Mariska om te trou? Julle is nou al twee jaar aan en af saam. Wat gaan aan? Dis tyd dat jy settle, en ophou om die arme girl so aan ‘n lyntjie te hou. Jy raak nie jonger nie. Wat, 40?” spot Mike vir Shaun.

“Vyf-en-dertig jou aap. En jy weet hoe ek voel oor trou Mike. Wat help dit? Ons werk is te gevaarlik. Ek wil nie verlief raak, trou en kinders kry met die wete dat ek hulle dalk eendag sal moet alleen agterlaat nie. Dan vry ek liewers in die bondel. No strings attached. En baie lekkerder,” knik hy vir Mike oog.

Mike klik net sy tong en droog verder sy hare af.

Hy was skaars klaar aangetrek toe hulle die noodklok en afkondiging hoor: Die Staatsteater is gebom. Alle moontlike noodpersonneel moet so gou as moontlik daarheen haas om te gaan help.

Shaun en Mike kyk mekaar verslae aan…die STAATSTEATER?! Wat de hel? Dit kan nie wees nie! Hulle kry dan ewe skielik lewe soos die adrenalien begin pomp en hardloop saam lockers toe om hulle gear te gaan kry, jaag wa toe en bondel saam met die res van die span in. Dìt alles binne vyf-minute.

 Kabelo, die drywer, skakel die enjin aan, so ook die serene en jaag dan by die jaard uit staatsteater se kan toe.

                                 ***

“Meisie, meisie! Hallo! Kan jy my hoor?” 

Jou lyf is lam, pap en seer. Die gevoel in jou bene is heeltmal weg en jy kan nie eers jou tone voel nie. Met ‘n kopseer van hel probeer jy jou oë oopmaak, maar jou ooglede plak swaar teen mekaar vas. Alles is so ongelooflik seer en styf en jy is verward, verstaan nie waar jy is of hoe jy daar gekom het nie.

 “Sy kom by!” hoor jy iemand skree.

“Mej, mej kan jy my hoor? Ek is Shaun van Staden, Sentraal brandweer. Jy was in ‘n ernstige bomontploffing betrokke. Wat is jou naam?”

“Waar is ek?” vra jy, meteens bewus van die sterk, warm steekpyn in jou rug. “Eina!”

Jy probeer regop sit maar twee sterk hande keer jou. “Wag mej, ek’t hulp ontbied, lê net stil, hulle is oppad.” 

Jy sak moedeloos terug op die harde sement neer. Sovêr kan jy net jou arms beweeg, en voel nou aan jou kop. Die bolla van vroëer is al lankal uit preporsie uit. Orals in jou deurmekaar hare is harde stukke klonte. Semi-droë bloed, maar dit het jy nie toe geweet nie.

 “Hoekom kan ek nie my bene beweeg nie?” vra jy hees.

 “Moenie nou oor jou bene bekommer nie mej. Wat is jou naam?”

 “Michelle” antwoord jy terug en probeer weer jou oë oopmaak. Die skerp lig van Shaun se helmut-liggie skyn in jou oë en jy skadu hulle met jou hand. “Waar is ek?” vra jy weer, meer benoud.

 Shaun sug, sak op sy hurke langs jou neer, voel die pols op jou gewrig, en loer dan by jou oë in met ‘n sterker flitsliggie. 

 “Jy’s in, wat ons vermoed, die kelder van die staatsteater se verhoog Michelle. Bly jy nou net kalm, jy’t baie bloed verloor en kan in skok in gaan as jy nou te veel worry en beweeg. 

 

Daar is ‘n gekap en gepraat van mans stemme vêr agter Shaun en jy draai jou kop stadig in daardie rigting. Nòg skerp ligte en beweging. Dit laat jou dink aan die aand wat julle die disco toneel moes opvoer. 

Opvoer? Stadig begin jou brein bietjie helderder word en verstaan jy nou hoekom Shaun praat van die Staatsteater.

 Die pyn in jou rug raak erger, dis ondraagbaar en dit voel of jy kan doodgaan so seer is dit . Jy’s dors en jou lippe voel skurf en taai, gekraak en seer, maar jy roer nie, nes Shaun beveel het. 

 Dan sien jy die gesig van jou redder, die mooiste paar gras-groen oë wat in jou bloues inkyk. Hy smile terwyl hy jou wang liggies in sy groot hand vashou. Dan word alles weer swart en stil. En weer is jy weg…Image

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: