Skip to content

Die Ballerina En Die Brandweerman – Finaal

March 18, 2014

 “Ag nee man damnit!” aanskou Shaun, hande in sy hare, vir Michelle, wat sopas weer flou geword het. Sy helmet lê al lankal eenkant toe gesmyt, teen sy beterwete. 

 Shaun begin nou bekommerd raak, want Michelle lê in, wat vir hom lyk, na milliliters en milliliters bloed, veral by haar kop en rug. Hy’t probeer kyk om te sien waar die wonde is om kompressie op te sit, maar dis te moeilik en selfs hý weet dis op dìe stadium baie gevaarlik om haar sommer net so te beweeg en skuif. Michelle se bo-lyf het redelik min oorgekom, maar haar bene lê onder ‘n groot blok sement, wat dinge nòg vererger en moeilik maak. Dus hou sy aan aktief bloei en Shaun sit hulpeloos op sy hurke langs haar en kyk hoe sy wegkwyn. 

 Ongelukkig moes hy sy noodhulp rugsak vroëer agterlaat het, want die spasie was net groot genoeg vir hòm om deur te kom toe alles inmekaar begin tuimel het. Hy’t nie eers ‘n druppel water nou by hom nie.

 

“Mike! Julle moet nou deksels gou maak man, flippit!! Sy’s weer uit!” skree Shaun benoud vir Mike en sy span wat deur ‘n hoë hoop sement en staal probeer deurbreek om by hulle uit te kom. Shaun kon vroëer deurkom, maar toe stort alles ineen en is die gat nou heeltemal toe. Al wat nou sigbaar is, is ‘n paar flitse van Mike-hulle se ligte en die gekap soos hul probeer deurbreek…

 Arme Mike moes eintlik al lankal by die huis gewees het na sy lang nagskof, maar elke vry hand is Kerkstraat toe ontbied. Hy dryf nou maar op pure adrenalien.

 Uiteindelik, na nog twintig-minute se gesukkel, gekap en geskuif, stoot Mike-hulle deur, maar was nie bewus van die lang stuk staal wat die hele dak nog regop gehou het nie. Met die laaste stoot het die paal stadig begin meëgee, en het gelyk of dit binne sekondes gaan omtuimel. Sou dìt gebeur, was hulle almal dood.

 Mike besef dit en skree vir die ander mans, wat intussen begin rondkyk het vir nog slagoffers, om te kom help oplig aan die swaar blok sement wat op die nogsteeds bewustelose Michelle gelê het.

“Right boys, op drie! Een, twee, drie!” skree hy en almal lig soos een man die blok op, maar dis ‘n aaklige toneel wat hulle in die oë staar. Michelle se hele onderlyf is bloedrooi geweek, papnat van die bloed. Dis ‘n wonder dat sy nog asemhaal.

 Mike hulle gooi die blok eenkant toe en sien hoe die dak aan die einde van die rommelhoop hard inmekaar begin val…

“Oraait Mike,” sê Shaun,”tyd vir dinge volgens die boek doen, is daar nou nie meer nie. Sy lèwe nog en sò gaan ons haar hier uitkry, hoor jy my? Ons het nie tyd om verder te hanna-hanna nie.”

  Twee ander brandweermanne het elk al ‘n lewelose slagoffer oor die skouer en begin deur die gat te klim. Hulle kan nou niks verder doen as om te probeer ontsnap nie.

  Mike help vir Shaun om Michelle op te tel en wou haar vat, maar Shaun keer hom. “Los Mike, ek sal self. Daar lê nog iemand, vat jy hom” sê hy met ‘n stem wat wil breek en voel hoe die water in sy oë begin opdam. Sy hart klop tien keer vinniger as normaalweg en hy’s te bang om af te kyk na Michelle toe, te bang hy verloor haar…

Bitter lanklaas het hy sò oor ‘n slagoffer gevoel. Nee, nog noòit het hy so oor ‘n slagoffer gevoel nie. Nie te praat van ‘n meisie nie. Maar dis vandat hy in daardie oseaan-helder blou oë van haar gekyk het dat sy hart sumier gesmelt het. Dìt was die omkeerpunt in Shaun se yskoue hart…sogenaamde self-geproklameerde gigolo.

Natuurlik was sy baie jonk, hy skat haar so een-en-twintig, maar soos hy haar stadig deur die gat probeer dra het, het hy homself belowe dat terwyl hý in beheer was, niks met haar sou gebeur nie. Hy’t kompleet soos haar beskermheer gevoel. Selfs toe die paramedic haar by hom wou vat, het hy geweier.

 “Waar is jou ambulaans? Ek sal haar self soentoe dra.”

“Agtervolg my, die voertuie staan daar parkeer” antwoord die medic en hardloop solank vooruit om die ambulaans se draagbaar reg te kry. 

Mike loop agterna met ‘n lewelose slagoffer, ‘n kind, in sy sterk arms en nie een van die twee uiter ‘n woord nie. Hulle stap net stadig en in stilte aan ambulaans toe. Michelle se bolla het intussen losgekom wat haar lang, blonde, maar bloed-bevlekte hare tot amper op die grond laat val het en vir Shaun het hulle soos ‘n goue waterval gelyk. Sy brandweer-pak was deurtrek met die bloed, so ook sy handeskoene. Michelle se kosbare bloed…

 Met die hulp van twee ambulans manne lê Shaun haar huiwerig, tog saggies daar neer en word toe eenkat toe geskuif sodat hulle by haar kon uitkom, maar hy kry dit darm reg om haar klein, fyn handjie in sy massiewe een te bly vashou.

  Almal weet outomaties wat om te doen. Een sit ‘n drip op. Ander een spuit morfien en vir ‘n oomblik kom Michelle duiselig by en knyp Shaun se hand styf in hare vas. Dan word hy gedwing om haar te los toe hulle haar in die ambulaans wil instoot. “Bly by my,” hoor hy haar sagte stemmetjie en dit breek Shaun om haar net so te los, maar hy moet. Dan slaan die deure toe en jaag hulle al skreeuende-serene daar weg.

 

Soos hulle daar wegry, voel dit vir Shaun of sy siel uitmekaar geruk word. Verpletterd en vertrap. Dis net genade en krag van Bo wat keer dat hy nie agterna hardloop nie…Vir hom is dit ‘n vreemde gevoel en hy weet nie wat om daarvan te maak nie. Hulpeloos en in twee geskeur, staan hy die ambulaans en agterna kyk soos dit wegjaag, totdat dit om die hoek verdwyn. Dan trek Mike hom aan die skouer en sê saggies: “Kom pêl, daar’s nou niks wat jy verder vir haar kan doen nie. Ander het jou meer nodig. Kom.”

 Verdwaas draai hy om en gaan help verder na nog slagoffers soek.

***

In kontras met die rook, rommel en roet van die Staatsteater, word jy ‘n maand daarna wakker in ‘n rustige, sonnige hospitaal-kamertjie.

 “Hallo,” groet die borrelende stem van die fisioterapeut jou. “Ek is Fancy, djou se fisio. Noem my sommer die Fêncy Fisio. Wêlkom terug!”

Fancy is omtrent kort, dink jy en glimlag skeef vir haar. Maar die oulikste kleurlingetjie, Capey stem en al.

“Hallo. Waar is ek?” fluister jy vir haar en wonder of sy jou kon hoor. Duidelik was watokal sy besig was om op haar walkman te luister, baie meer interessant.

Jou oë sak weg van haar gesig af en volg haar arms. Fancy was besig om passiewe oefeninge op jou bene te doen, wat jy eweskielik agterkom jy glad nie kon voel nie. Jy probeer jou tone beweeg, maar niks gebeur nie.

“Wat de he’ll gaan met my bene aan?” vra jy verskrik en begin huil.

Fancy kyk op en sien die strome trane by jou wange afloop, haal die oorfone uit haar ore uit en gooi die walkman eenkant toe op die stoel neer.

“Djy moet rustig sussie. Die dokter sal nog met djou kom prat. Al wat ek djou kan sê is, is dat ek djou nou al vier weke lank elke dag sien en oefen.”

“Nee!” skree jy, “Ek wil NOU weet wat aangaan! Wat’s fout met my bene?”

 

Fancy sug, trek die stoel nader en kom sit langs jou.

“Girla, die Djirre moes daai dag an djou kant gewies het. Ek weet nie veel nie…” rafel haar stem uit.

“Vertel my,asb?” prewel jy terug.

“Nou goed dan…wat ek weet en gehoor het, is dat djy in die basement van die Staatsteater gevind is. Dìe is mos gebom. Nasty terrorists. Maar anyway. Een of ander dapper brandweerman en sy span het djou net betyds daar uitgekry. Niemand weet wie hy is nie, want daar was so baie daai dag. Toe ongevalle jou hier ontvang het, was jy so te sê op Dood se doorstep. Hulle het vyftien-ure aan djou ge-operate. Eers aan djou kop, en toe djou rug en bene.”

Met die noem van kop gaan jou hand instinktief na jou hare toe.

“Waar’s al my hare?”

“Hulle moes als afsny vir daai brein operation my meisie. Nou kan djy dit lekker spiky dra,” knik sy oog.

 

Fancy gaan aan om te vertel hoe lank hulle jou in ‘n kunsmatige koma gehou het omdat jy swelling op jou brein gehad het, ‘n paar noue-ontkominge, en van die span top dokters, susters en die klein, maar pragtige en besige privaat hospitaaltjie in Pretoria.

 

“Die ding is my meisie, jy’t wat ons in die spinaal eenheid noem ‘n onvolledige letsel. Die senuwee in die middel van jou rug het erg seergekry, maar daar was net drukking op, hy’s nie heeltemal af nie. So, met baie oefening, inspanning en moeite van ons albei se kante af, sal djy dalk weer kan loop. Ons weet net nie hoe lank dit gaan vat nie, dit kan ek djou nie sê nie.”

Fancy bly ‘n rukkie stil om kans te gee vir die nuus om in te sink.

“Wat van die ander?” wil jy half bang weet.

“Ek wiet nie my meisie, djy was die enigste een wat hulle na òns hospitaal toe gebring het, die groter hospitale was klaar vol. Maar volgens gerugte, is baie dood.”

Met dit staan sy op en sê weer in daai borrel-Capey-stemmetjie, “Kom girla, ek gaan djou wys watse oefeninge djy self kan doen. Ek is al die pad saam djou, moenie afraid wees nie.” Sy druk jou hand en dit bring weer trane na hoë.

***

6 Maart 2014

Pretoria

 

Met Shaun gaan dit baie sleg. Vir maande lank het Michelle se kristal-blou oë by hom bly spook. Hy’t op menigte “one-night stand” dates gegaan, in die hoop om van Michelle te vergeet. Maar tevergeefs. Elke keer as hy ‘n meisie se hand sou vat, het hy Michelle se sagte handjie in syne gevoel. Wanneer hy ‘n meisie wou soen, was dit Michelle se gekraakte bloedrooi lippies wat hy onder syne gevoel het. So erg was dit, dat selfs Mike kon agterkom dat Shaun ernstige hulp nodig gehad het. Dìt nadat hy een oggend in ‘n woede-bui, ‘n gat deur die werk se badkamer deur geslaan het. En dit oor iets kleins.

  “Nee man my maat, wat gaan aan? Jy’s besig om al hoe meer agteruit te gaan. Kyk hoe lyk jy! Kom half-dronk werk toe, vuil klere, vloek, skêl en gaan tekere. Wat gaan aan? Jy beter jouself regruk, hulle gaan jou nog afdank.”

“Ag gaan preek vir jou ma man! F-of en los my uit!” Shaun kan skaars regop staan en tipies een-voet-voor-twee-voete-agtertoe slinger hy toilette toe. Maar Mike het nou genoeg gehad, gryp Shaun van agteraf aan sy blou uniform-trui en gee hom een harde pot met sy baksteen-vuis.

Shaun lê so paar sekondes lights-out, en toe hy weer bykom, sit Mike op sy hurke langs hom.

“Dit was die laaste pêl, nou gaan jy regkom, hoor jy my?”

 Mike help Shaun op en vat hom kantoor toe om skoongemaak te word. Die ander brandweermanne sê niks, almal weet wat aangaan en bly maar liefs daar uit. 

 Terwyl Mike Shaun se blou-geslaande lip behandel en skoon kry, maak Shaun sy hart oop. Oor Michelle.

 “Shaun,” sê Mike agterna, “dis tyd dat jy afskeid neem. Asseblief my vriend, dis nie jou lewe en beroep die moeite werd om so aan te gaan nie. Vat ‘n paar dae af en gaan dink mooi. Ek’t klaar met Kaptein gepraat. Ons sal reg wees vir die volgende maand lank.”

Shaun weet nie wat om te sê nie. Hy’t nie besef dinge was so erg nie. Maar as hy nou so daaraan dink, kon hy agterkom hoe erg dinge geraak het hoe nader hy aan die sewende Maart gekom het. En nou, ‘n dag voor die eerste erdenking van daardie tragiese dag by die Staatsteater, was dit die laagste punt vir hom.

 “Jy’s reg pêl. Dankie,” is al wat hy uit kry. Shaun kyk verslae op en hy en Mike omhels mekaar broederlik.

 

 Die volgende dag word Shaun met ‘n kloppende kopseer wakker. Hy eet sy normale ontbyt van spek en eiers, drink twee Panado’s en gaan sit buite op die stoep die vêrte en instaar terwyl hy rook. Minky, sy poodle, kom krap liggies aan sy been en hy vryf haar koppie halfhartig.

“Dis tyd Minky, Mike is reg. Ek moet gaan afskeid neem.

Hy rook klaar, klim op sy motorfiets, en jaag Kerkstraat toe.

Die stadsraad het toe intussen die blok mooi skoongemaak en ‘n goue plaatjie op ‘n klein pilaartjie opgesit ter nagedagtenis van die slagoffers van 7 Maart 2013. Dit sou nou die eerste keer wees wat Shaun daarheen gaan, en wou eers omdraai, maar onthou toe Mike se woorde die vorige dag. Afskeid.

 

Shaun stop sy motorfiets so paar meter van die nou plat en skoon sement blad af, en haal sy helmet af. Soos presies ‘n jaar gelede begin sy hart onstuimig klop. ImageImage

 Eers merk hy nie die persoon in die rolstoel op wat agter die pilaar sit nie, maar toe hy nader stap, sien hy dis ‘n skraal meisie met kort blonde bob-haartjies. Sy sit net en staar voor haar, hande in haar skoot.

 Hy stap stadig nader en gaan staan so entjie van haar af weg, maar kon nog nie in Imagehaar gesig afkyk nie. So staan hy ook net daar na die pilaar-en-plaatjie en kyk, tot die meisie sê: “Ek’t albei my ouers en sussie verloor. Dit sou die grootste dag van my lewe gewees het. Maar nou’t ek alles wat vir my belangrik was, in ‘n oogwink verloor.”

 Nogsteeds kyk Shaun nie na haar nie, bly net strak voor hom na die plaaitjie en staar.

 “Al my vriende is dood,” gaan sy aan. “Almal wat ek uitgenooi het. Ek’t vandag kom baai sê…”

 Die meisie rem haar rolstoel se wiele vas, plaas haar hande aan weerskante van die pilaar, wat haar omtrent by die bors pas, en begin stadig en wankelrig opstaan. Haar een been gee mee en sy verloor haar balans. Wil net-net val, maar Shaun vang haar blitsvinnig en help haar terug in haar stoel in.

 “Dankie,” sê sy skaam, en kyk dan op.

Vir die tweede keer in sy lewe voel dit vir Shaun of die lewe uit hom uitgesuig word. Daai bekende potblou ogies kyk nou op na hom asof hulle nog nooit weg was nie.  

 “Michelle, dis jy!” roep hy.

 “Shaun, o Shaun! Ek’t so na jou gesoek!” snik Michelle.

Shaun val op sy knee voor haar neer en druk haar klein lyfie styf teen syne vas. “My engel, die lewe was hel. Ek’t ook na jou gesoek! Elke dag. Maande lank! En nou is jy hier, jy is terug!”

“Bly by my,” fluister sy saggies in sy oor, en weer, soos daardie middag ‘n jaar terug, vat hy haar gesiggie in sy groot hande, lig haar kennetjie dan op, en soen haar saggies…

***

Epiloog

 

Mike staan met sy vrou en ses-maande oue babatjie na die trou uitnodiging en kyk.

 “Nou toe nou, wat nog meer. Ou Shaun gaan trou! Hoe sê hulle? ‘Another one bites the dust’ ” en sy vroutjie klap hom liefs op die bors.

 

Michelle en Fancy het aanhou hard werk, en presies ‘n jaar en half na die tragiese middag in Kerkstraat, stap sy op kansel toe, na haar brandweerman en liefde toe.

 

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: